جو
دانه جو عمدتاً به عنوان غذا برای حیوانات و در مقیاس کوچکتر برای تغذیه انسانها، تهیه نوشیدنی ها و در موارد صنعتی مورد استفاده قرار میگیرد و جزء اولین غلاتی است که اهلی شده است.
این محصول برای دامداران و طیورداران محصولی با ارزش بسیار بالا محسوب می گردد به طوری که بدون نیاز به مکمل به مصرف دام می رسد.
دانه جو به لحاظ محتوی مناسب انرژی و پروتئین، در مصارف دامی مورد توجه بوده و فرآوری دانه جو برای حد اکثر کردن قابلیت استفاده از آن برای گاو شیری و همچنین پرواری مد نظر است.
این محصول مانند دیگر خوراک های دامی از لحاظ پروتئینی ارزش بسیار زیادی دارد و پروتئین داخل این آن در حدود چهار درصد است، این میزان از پروتئین برای تمامی مراحل زندگی دام و طیور ارزشمند است .
دانه جو به علت داشتن پریکارپ ( بیرونیترین لایه پوسته) نسبت به هضم شکمبه ای مقاوم است و علاوه بر آن بوسیله یک پوشش فیبری با قابلیت هضم پایین احاطه شده است و بر خلاف دانه ذرت بر اثر جویده شدن آسیب عمده ای نمی بیند و میزان زیادی از آن دفع خواهد شد، ولی در صورت شکسته شدن بعلت اینکه ماتریکس پروتئینی جو محلول تر از ذرت است٬ قابلیت نفوذ بهتری را برای باکتریها فراهم میکند.
انواع فرآوری
فرآوریهای معمول در مورد دانه جو به 4 دسته تقسیم میشوند:
1- فرآیند های فیزیکی سرد (Cold physical processing ): شامل فرایند هایی مثل آسیاب کردن(Grinding)، غلطک زدن خشک (Dry rolling ) و افزودن آب (Tempering)
2- فرآیندهای فیزیکی گرم ( Hot physical processin ): مثل فرآیندهای پرک کردن با بخار، تف دادن و غیره.
3- فرآوری شیمیایی (Chemical processing )
4- فرآوری آنزیمی (Enzymatic processing ) : که عموما بوسیله آنزیم های هاضم فیبر و سایر مواد غیرقابل هضم انجام میشود.